بنده می‌خواهم فراتر از شعار وحدت شیعه و سنی، و در همان راستا شعار دیگری را به شما پیشنهاد بدهم و آن «همدلی» بین شیعه و سنی است.

چرا فقط وحدت؟

چرا فقط دنبال این باشیم که با هم اختلاف نداشته باشیم؟

چرا در همین سطح باقی بمانیم؟

ما باید از یکدیگر دلبری کنیم؟

باید یکدیگر را به آغوش بکشیم.

شما وقتی می‌توانی خودت را مدعی مهدویت بدانی که در بین رفقایت، برخی از صمیمی‌ترین آنها جوانانی از اهل سنت باشند.

اینکه ما فقط با هم دعوا نکنیم، کافی نیست؛ باید جلوتر برویم.

 

وقتی امام حسن عسکری(ع) می‌فرماید: همۀ دلها را به ما علاقمند کنید،

منظور جوانان شیعه نبوده، بلکه منظور همین جوانان اهل سنت بوده.


ای مریدان امام زمان(ع)، از بحث وحدت بین شیعه و سنی فراتر بروید و دلبری کنید.

همین‌که برادران اهل سنت معتقدند که

«غدیر، دعوت به محبت علی بن ابیطالب(ع) بوده است، نه دعوت به وصایت ایشان»

می‌توانیم با آنها بر سر محبت علی بن ابیطالب(ع) جشن مشترک بگیریم.

اعتقاد ما برای خودمان باقی است، ولی وجه مشترک ما با آنها دربارۀ غدیر، در مسألۀ «محبت» است و لذا می‌توانیم جشن محبت بگیریم.

کمااینکه ما هم در بسیاری از مجالس خودمان صرفاً از محبت اهل‌بیت(ع) می‌گوییم، خُب می‌توانیم همین جلسات را با هم بگیریم.

 

 

مطالعه بیشتر ...