تاريخ : ۱۳٩۳/٦/۱٥ | ۱٠:٥۸ ‎ق.ظ | نویسنده : راحیل

دیشب به سرم باز هوای دگر افتاد
در خواب مرا سوی خراسان گذر افتاد

چشمم به ضریح شه والا گهر افتاد
این شعر همان لحظه مرا در نظر افتاد :
با آل علی هر که در افتاد، ور افتاد

این قبر غریبُ الغُرَبا ، خسرو طوس است
این قبر مُعین الضعفا ، شمس شموس است

خاک در او مَلجإ ارواح و نفوس است
باید ز ره صدق بر این خاک در افتاد
با آل علی هر که در افتاد، ور افتاد

حوران بهشتی زده اندر حرمش صف
خیل مَلَک از نور طبقها همه بر کف

شاهان به ادب در حرمش گشته مُشَرّف
اینجاست که تاج از سر هر تاجوَر افتاد
با آل علی هر که در افتاد ور افتاد